Vento na ribeira / Iván Maximov

satélites

Imaxe: Theodore Roszak: Satélites

a realidade e o desexo

cronoloxías ubicuas

como me gustaría volver

a eses lugares preciosos

onde algunha vez te amei

alí onde nunca estiven contigo

máis a gusto

que en ningunha outra parte

de min mesma

verán

Preludio en C maior de Joan Sebastian Bach

arterias

cada vez que me boto a andar

sexa onde for

síntome encamiñar cara min mesma

e

cada sendeiro que piso

é unha arteria

que trae

sangue

bun

bun

bombeando

no meu corazón

cores da mañá

unha brocha invisible
pinta de raras cores  o ar
empeza a arrecender a azar
é só un  intre parado
nas muletas eivadas
do tempo

alta definición

pictogramas reconvertidos

pictogramas primitivos

cartel

o escoitador

arborización

acuarela sobre papel de sobre

electoral

árbore varada

toda a noite 

a lúa brillará en van

obviando as farolas humanas

que rouban toda expectativa 

á palidez ao céo

pola mañá cedo

a súa fermosa caveira

deitarase a durmir

no medio da ría

nun niño de algas fosforescentes

para que nazan estrelas mariñas

no ollo incendiario

dun sol

anémico.

partículas de ubicuidade

con fragmentos dun eu voador
deseño espazos amplos e nítidos
onde dar contigo para desabrazarte diáfana-mente

con anacos dun eu moedor
fago muíños para situarte
o máis lonxe posible da miña sombra cambiante

con pequenas partículas do meu dia-fragma en flor
transpírote, exhálote, disíntote e esfrágote,
meu pequeno cometa interior

con milimétricos alentos
da miña emoción
fago un canto que  te alcance
no mesmo centro de operacións
desta latencia tétrica

con ínfimos átomos dos meus electróns
chego onde nunca chegarán os trens
de alta velocidade nin os grandes buques
que atravesan a liña do horizonte
nun silencio intolerable

con case nada dun min soñador
consigo enredar novelos invisibles
nesta mítica soidade
de redes de dados ao azar
para enmallar saudades,
nun minúsculo angulo do meu eu reflector.

sen follas

caladiño, que guapo estás!

gústame un mundo
cando calas.....
porque estás.....
como ausente

reanoando as veas nun niño de cores

niño de cores

mapas de cor

palabras en flor

retórceste durmido

nun escuro aceno medoñento

no despedazado cuarzo do cuarto

ti

en po de insecto 

esfarélaste

por dentro

moi

adentro

sombras nada máis

dime canto brillas dentro de ti
e direiche canta luz proxecta a túa sombra

eu voto por POPI

no camiño de volta

de volta a casa

sen pensar

sen prestar odios

a nada

dáme por

facer puntos pigmeos de pigmentos

que quedan retidos

na miña retina

unha micra de segundo

mentres

ando

todo está mollado

limpo

con ánimo cristalizado

en arrecendos

básicos

que esvaecen

nun momentiño